ضياء

به معنی نور و روشنايي، از القاب حضرت مهدي (عج) است.

در بعضي از روايات، اساسي ترين ويژگي دوران غيبت کبري «حيرت و سرگرداني» مردم ذکر شده است؛

بويژه هر چه به ظهور نزديک تر مي شويم، بر شدّت اين حيرت افزوده مي شود. در اين دوران انسان ها به جهت فقدان رهبري الهي،

هر چه بيشتر در تحير، سرگرداني، و ضلالت و گمراهي به سر خواهند برد. البته افراد بسياري نيز با اهتمام جدّي به پرواي الهي، از اين آزمايش

به سلامت عبور کرده، ايمان خود را حفظ مي کنند. در برخي روايات اين حيرت و سرگرداني، به خود حضرت مهدي عليه السلام نيز نسبت داده شده است؛

البته نحوه حيرت ايشان با مردم کاملاً متفاوت است. حيران به کسي مي گويند که در کار خود گشايشي نمي بيند و حضرت مهدي عليه السلام نيز

در دوران غيبت چنين است.

اي راحت دل،قرارجانهابرگرد........

درمان دلشكسته مابرگرد.........

مانديم درانتظارديدار،اي داد........

دلهاهمه تنگ توست آقابرگرد......

»اللهُم عجْل لوليك الفْرجًٌٍٍ»

قائم

با مراجعه به روايات مربوط به حضرت مهدي عليه السلام، مي توان با صراحت تمام گفت:

هيچ لقبي به اندازه لقب «قائم» براي آن حضرت استعمال نشده است.

گويا از آنجايي که قيام حضرت مهدي عليه السلام، درخشان ترين فصل حيات آن حضرت است؛

اتصاف به اين صفت و لقب همواره در کلام معصومين عليهم السلام مورد تصريح قرار گرفته است.

بنابراين مهمترين علت ناميدن آن حضرت به «قائم»، آن است که وي در برابر اوضاع

سياسي و انحرافات ديني و اجتماعي، بزرگ ترين قيام تاريخ انساني را رهبري خواهد کرد.

البته مي توان تمامي ائمه عليهم السلام را قائم دانست؛

اما ويژگي هاي قيام امام مهدي عليه السلام، آن حضرت را از ديگر امامان عليهم السلام ممتاز ساخته است.

توقيعات حضرت مهدي

امروزه مراد از «توقيعات» نوشته هايي است

که از ناحيه مقدسه صاحب الامرعليه السلام صادر شده است؛

اگرچه اطلاق توقيع بر نوشته هايي که به آنها اشاره شد، به معناي عام بدون اشکال است.

فاضل

نام زره رسول اکرم صلّي الله عليه و آله است که

حضرت قائم (عج) هنگام ظهور همراه خود دارند.

محمد بن تومرت

ابوعبداللّه محمدبن عبداللّه تومرت مغربي حسني در عاشوراي 485 ق. متولد شد و در 580 ق. در گذشت.

او سلسله «الموحدين» را در آفريقا و اسپانيا بنيان نهاد.

ابوعبداللّه از قبيله مصامد مراکش به شمار مي آمد و در آغاز کار، مردم را به نزديک بودن ظهور مهدي عليه السلام بشارت مي داد.

در سال 514 ق خود را مهدي خواند و گروهي را پيرامون خويش گرد آورد.

او را «مهدي هرغي» و نيز «صاحب دعوت عبدالمؤمن» مي خوانند،

ابوعبداللّه مدتي در عراق درس خواند و مدتي نيز مجنون شمرده شد.

قرآن، درباره نوح مي گويد:

«وَلَقَدْ اَرْسَلْنا نُوحاً اِلي قَوْمِهِ فَلَبِثَ فِيهِمْ اَلْفَ سَنَةٍ اِلاَّ خَمْسِينَ عاماً...»؛

«و به راستي، نوح را به سوي قوم اش فرستاديم، پس در ميان آنان 950 سال درنگ کرد».(عنکبوت 14).

از امام سجادعليه السلام نقل شده است که فرمود: «در قائم سنتي از نوح است و آن طول عمر است»

خمس رسائل في اثبات الحجة

«خمس رسائل» مجموعه اي شامل پنج رساله در اثبات غيبت دوازدهمين امامِ شيعه، امام زمان عليه السلام است.

مؤلّف آن، فقيه و متکلم نامدار شيعي محمدبن نعمان بغدادي، مشهور به شيخ مفيد رحمه الله است.

آهاي بچه شيعه ها

چه خبر از اجاره خونه

چه خبر از شهريه دانشگاه

چه خبر از كرايه تاكسي

چه خبر از قبض آب و برق و تلفن

چه خبر از همسايه بالايي

چه خبر از همسايه پاييني

چه خبر از دشمن

چه خبر از دوست

همه ي اينها رو ما از هم ديگه ميپرسيم اما شده يكبار بگيم

چه خبــــــــــر از مهــــــــــــــدي؟

مهدي خيـــــــــــــلي غريبه